تعیین میزان ریسک و هرم ریسک در سرمایه گذاری

تعیین میزان ریسک و هرم ریسک در سرمایه گذاری

ممکن است با مفهوم ریسک-پاداش آشنا باشید که بیان می‌کند هرچه ریسک یک سرمایه گذاری مشخص بیشتر باشد، عایدی احتمالی بیشتر خواهد بود. اما بسیاری از سرمایه گذاران چگونگی تعیین سطح ریسک پیش روی سهامشان را       نمی دانند. این مقاله یک چارچوب کلی ارائه می‌دهد تا هر سرمایه گذار بتواند از آن برای ارزیابی سطح ریسک شخصی اش استفاده کند و چگونگی ارتباط این سطح ریسک با سرمایه گذاری‌های مختلف را درک کند.

مفهوم ریسک-پاداش

این یک مفهوم کلی مربوط به هر چیزی است که بازگشت سرمایه مطلوب را به همراه دارد. هر زمان که در چیزی پولتان را سرمایه گذاری می کنید، یک ریسک بزرگ یا کوچک عدم بازگشت پولتان وجود دارد. در مقابل، شما انتظار عایدی دارید تا تحمل ریسک شما را جبران کند. از لحاظ نظری، هر چه ریسک بیشتر باشد، دریافتی شما بابت سرمایه گذاری بیشتر خواهد بود و هر چه ریسک کمتر باشد، دریافتی کمتری خواهید داشت.

برای سرمایه گذاری در اوراق بهادار، می‌توانیم نموداری را با انواع اوراق بهادار و نمایه های ریسک/پاداش مربوط به آن‌ها ترسیم کنیم.

1

 

اگرچه این نمودار هیچ معنای علمی ندارد، یک دستورالعمل ارائه می‌دهد که سرمایه گذاران می‌توانند در هنگام انتخاب سرمایه گذاری‌های مختلف از آن بهره مند شوند. در سمت راست این نمودار، سرمایه گذاری‌هایی قرار می گیرد که ریسک زیادی دارند، اما پتانسیل زیادی برای عایدی بیش از متعارف دارند. در سمت چپ نمودار نیز سرمایه گذاری‌های امن تر قرار دارند، اما پتانسیل این سرمایه گذاری‌ها برای عایدی زیاد، کمتر است.

 تعیین میزان ریسک

یک سرمایه گذار از میان انواع مختلف سرمایه گذاری‌های موجود برای انتخاب، چگونه میزان ریسک قابل کنترل خود را تعیین می‌کند؟ پاسخ این سوال برای هر فردی متفاوت است و ایجاد یک مدل ثابت کاربردی برای همه دشوار است، اما در این جا دو نکته مهم وجود دارد که باید در تصمیم گیری برای میزان ریسک، مدنظر قرار دهید:

  • افق زمانی

قبل از سرمایه گذاری، باید همواره زمان مورد نظر برای حفظ سرمایه تان را تعیین کنید. اگر امروز 20000 دلار برای سرمایه گذاری دارید، اما آن را یک سال بعد برای پیش پرداخت یک خانه جدید لازم دارید، سرمایه گذاری در سهام پرخطر، بهترین استراتژی نیست. هر چه سرمایه گذاری ریسک بیشتری داشته باشد، فراریت یا نوسان قیمت آن بالا است. بنابراین اگر افق زمانی شما نسبتاً کوتاه باشد، ممکن است مجبور باشید سهامتان را با زیان قابل توجهی بفروشید.

در مورد افق زمانی بلندمدت تر، سرمایه گذاران زمان بیشتری برای جبران زیان های احتمالی دارند و از این رو از لحاظ نظری ریسک های سنگین تری را متحمل می شوند. برای مثال، اگر آن 20000 دلار را برای خرید یک کلبه روستایی در کنار ساحل در 10 سال آینده در نظر گرفته اید، می‌توانید پولتان را در سهام های پرخطرتر سرمایه گذاری کنید. چرا؟ چون زمان بیشتری برای بازیابی ضرر و زیان دارید و احتمال این که مجبور به فروش زودهنگام سهامتان شوید، کمتر است.

  • پشتوانه مالی
  • تعیین میزان پولی که می‌توانید از دست بدهید، نیز دیگر عامل مهم تعیین حد تحمل ریسک شما است. این ممکن است خوش بینانه ترین روش سرمایه گذاری نباشد؛ با این حال واقع بینانه ترین روش است. با سرمایه گذاری مبلغی که می‌توانید از عهده از دست دادن آن برآیید یا مسدود ماندن آن برای مدتی را تحمل کنید، مجبور نخواهید بود که سهامتان را به خاطر ترس یا مسائل نقدینگی بفروشید.هرچه پول بیشتری داشته باشید، می‌توانید ریسک بیشتری را تحمل کنید. برای مثال، شخصی با ثروت خالص 50000 دلار را با شخص دیگری با ثروت خالص 25000 دلار مقایسه کنید. اگر هر دو 25000 دلار از ثروت خالصشان را در سهام سرمایه گذاری کنید، شخصی که ثروت خالص کمتری دارد، نسبت به شخص دارای ثروت بیشتر، بیشتر تحت تاثیر نزول قیمت خواهد بود. علاوه بر این، اگر سرمایه گذاران با مسائل نقدینگی روبرو شوند و نیاز فوری به پول نقد داشته باشند، سرمایه گذار اول مجبور به فروش سهام خود خواهد بود، در حالی که سرمایه گذار دوم می‌تواند از سایر وجوه خود استفاده کند.هرم ریسک سرمایه گذاری

    پس از تصمیم گیری برای میزان ریسک قابل قبول در سبد سهام با تعیین افق زمانی و پشتوانه مالی، می‌توانید از رویکرد هرم ریسک برای برقراری توازن بین دارایی‌هایتان استفاده کنید.

  • 2
  • “عبارت‌های روی شکل از بالا به پایین:
  • قله: آپشن، فیوچرز(آتی)، مبلغ قابل وصول

    میانه: املاک و دارایی‌ها، وجوه مشارکت متقابل، سهام بزرگ/کوچک، تعهد پرداخت/دیون با درآمد بالا

    قاعده: تعهد پرداخت/بدهی‌های دولتی، بازار پول/حساب‌های بانکی، CDها، قبوض، صورتحساب‌ها، حواله بانکی، پول نقد و معادل نقد”

    این هرم را می‌توان به صورت یک ابزار تخصیص دارایی لحاظ کرد که سرمایه گذاران می‌توانند برای تنوع بخشی به سبد سهام سرمایه گذاری خود بر اساس نمایه ریسک هر سهام به کار ببرند. هرم، که سبد سهام سرمایه گذاران را نشان می‌دهد، دارای سه ردیف مشخص است:

    • قاعده هرم: اساس هرم، قوی‌ترین بخش را نشان می‌دهد که از موارد بالاتر از آن پشتیبانی می‌کند. این منطقه باید شامل سرمایه گذاری‌هایی باشد که ریسک کمتر و عایدی محتمل‌تری دارند. این بزرگ‌ترین بخش هرم بوده و شامل عمده دارایی‌های شما است.
    • بخش میانه: این حوزه باید از سرمایه گذاری‌های با ریسک متوسط تشکیل شود که عایدی ثابتی دارند، در حالی که کماکان امکان ترقی سرمایه را فراهم می‌آورند. اگرچه این سرمایه گذاری‌ها نسبت به دارایی‌هایی که قاعده هرم را تشکیل می‌دهند، ریسک بیشتری دارند، باید کماکان امن باشند.
    • قله: مخصوص سرمایه گذاری‌های پرخطر، این کوچک‌ترین منطقه هرم (سبد) بوده و باید شامل پولی باشد که می‌توانید بدون هیچ نگرانی جدی، از دست بدهید. علاوه بر این، پول موجود در قله باید نسبتاً از دست دادنی باشد، به گونه‌ای که مجبور به فروش زودهنگام آن در مواقع زیان‌دهی سرمایه نباشید.

    کلام آخر

  • سرمایه گذارها یکسان نیستند. در حالی که برخی از آن‌ها ریسک کمتری را ترجیح می‌دهند، برخی سرمایه گذاران ریسک بیشتری را نسبت به سایرینی که ثروت خالص بیشتری دارند، ترجیح می‌دهند. این تنوع منجر به زیبایی هرم سرمایه گذاری می‌شود. آن‌هایی که می‌خواهند ریسک بیشتری در سبد سهامشان داشته باشند، می‌توانند اندازه قله را با کاهش دو بخش دیگر، افزایش دهند و آن‌هایی که خواهان ریسک کمتری هستند، می‌توانند اندازه قاعده را افزایش دهند. هرمی که سبد سهام شما را نشان می‌دهد، باید به گونه‌ای تنظیم شود که ترجیحات ریسک پذیری شما را نشان دهد.

    سرمایه گذاران باید ایده ریسک و چگونگی اعمال آن را بدانند. آگاهی از تصمیمات سرمایه گذاری نه تنها مستلزم تحقیقات سهام فردی است، بلکه درک از سرمایه گذاری‌های شخصی و نمایه ریسک را نیز می‌طلبد. برای داشتن تخمینی از سهام مناسب برای سطوح مشخص حد تحمل ریسک و بیشینه سازی عایدی‌ها، سرمایه گذاران باید ایده‌ای از مدت و میزان پولی که می‌بایست سرمایه گذاری کنند و عایدی مطلوب را با آن کسب کنند را  داشته باشند.

  • گردآوری و ترجمه: یزدان بشیری
بدون دیدگاه

نظری ارسال کنید